Nederland houdt van een comeback. Eerst was er de terugkeer van The Voice of Holland, alsof er niets was gebeurd. Alsof de afstandsbediening nooit op de standby stond. En nu? Nu fluistert iemand in het donker: wat als Robbie Williams komt?
Niet de Robbie van het voetbalveld, nee, die met de gitaar en de neus in de lucht. Die Robbie. Volgens een mevrouw of meneer van Story – ik weet niet wie, maar ze zitten in een panel, dus het klinkt belangrijk – zou hij best zin hebben. “Hij houdt van Nederland.” Zo’n zin lees je vaak. Alsof dat genoeg is. Alsof een Britse zanger één keer een frikandel heeft aangeraakt en dan meteen familie is.
Maar stel. Stel hij komt. Dan zit hij daar, tussen Ilse en Willie, met zijn haar en zijn verleden. Niet als gast. Niet als iemand die een liedje komt droppen. Nee, als coach. Alsof je een koe laat meedoen aan een schaaktoernooi. “Zing zachter, meer uit je buik,” zegt hij dan, terwijl hij zelf altijd schreeuwt als een man die een spijker in zijn voet heeft.
The Voice is weer terug, alsof we allemaal zijn vergeten waarom het wegging. En nu willen ze Robbie. Alsof een beroemde naam automatisch betekent: dit wordt goed. Alsof we niet meer weten wat we zien. Alsof we denken: o, Robbie Williams, die ken ik uit de jaren negentig, dus hij moet wel goed zijn.
Maar misschien is het ook wel logisch. Nederland houdt van een buitenlander die doet alsof hij ons snapt. En Robbie? Die zingt al jaren alsof hij iets te bewijzen heeft. Waarom zou hij nu niet komen om iemand anders te coachen? Misschien wil hij gewoon weer in beeld. Of misschien wil hij gewoon een goed kopje thee.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘