Het geluid van een ronkende motor. Een piepende beltoon. Een vrouw die ‘RTL’ fluistert alsof ze je in vertrouwen neemt. Wie betaalt daar eigenlijk voor? En wie luistert nog? In een medialandschap waarin de gemiddelde Nederlander 14.000 reclameboodschappen per dag verwerkt – of liever: negeert – is het niet de vraag of je zichtbaar bent, maar of je überhaupt nog geregistreerd wordt. De hersenen zijn overbelast, de ogen gesloten, de oren geblokkeerd. En toch: marketingexperts blijven preken over ‘emotie’, ‘authenticiteit’ en ‘verhalen’. Alsof we hier op de Zuidas zitten om elkaar te knuffelen.
De realiteit is genadeloos: als het niet op de balans staat, staat het nergens. En toch storten merken zichzelf in een diepe kuil van ‘creative waste’ – budgetten die verdwijnen in een TikTok-challenge die niemand heeft gezien, of een sonic branding die klinkt als een kapotte kassa. Een grote supermarktmerk betaalt tienduizenden voor een jingle dat klinkt als een ouderwetse game uit 1998. Alsof je een Ferrari verkoopt met een brommertjesmotor. De ironie? Diezelfde marketingdirecteur claimt ‘innovatie’ in zijn jaarverslag. Innovatie? Nee. Illusie.
Gaming-strategieën worden nu serieus genomen – eindelijk. Maar niet omdat kinderen Fortnite spelen, maar omdat de ROI daar zit. Denk je dat die game-ads daar zijn voor het plezier? Nee. Ze zijn geoptimaliseerd tot op de milliseconde. Elk schot, elke upgrade, elke skin is een A/B-getest touchpoint. En toch blijft de traditionele reclamesector spelen met speeltjes die niet scoren. Sonic branding? Alleen als het verankerd zit in een data-architectuur die meet wat er werkt. Anders is het geluid van je merk net zo effectief als een fluistering in een storm.
AI op de ‘shelf’? Natuurlijk. Maar niet omdat het hip is. Omdat het moet. AI is geen gadget, het is een verantwoordelijkheid. Wie niet scalebaar communiceert, verdwijnt. Wie nog steeds een focusgroep van twintig mensen raadpleegt voordat een campagne live gaat, verdient de anonimiteit die hem te wachten staat. De toekomst is getraind op data, niet op gevoel. En zeker niet op ‘mening’ van een creatieve directeur die denkt dat ‘mooi’ nog iets betekent.
En dan RTL. Ja, dat merk dat nog steeds denkt dat het een concurrent is in het tijdperk van Netflix, Disney+ en Prime Video. Alsof je met een bromfiets meedoet in de Formule 1. Hun merk is geen sonic branding, het is een echo uit een tijd waarin kijkcijfers nog met potloden werden opgeteld. Ze zien geen probleem? Natuurlijk niet. Zolang het budget wordt vrijgespeeld uit de publieke kas, is er geen druk om te presteren. Geen winstverplichting, geen marktdruk, geen behoefte aan efficiëntie. En daar, precies daar, ligt het probleem.
Wie zich niet aanpast aan de economische realiteit, verdwijnt. Zo simpel is het. De mediawereld heeft geen behoefte aan sentimentele overlevenden. Alleen aan overwinnaars.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
RTL ziet geen probleem
Share with friends:
