Nog geen haatcolumn van Angela de Jong. Dat zegt genoeg.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: wéér Thijs Römer in beeld. Alsof hij jarenlang niet in de schaduw heeft gezeten, alsof er niks is gebeurd. Nu komt-ie terug met een groot interview. Wie wil dat geven? Geen idee. Waarom? Omdat het blijkbaar tijd is. Of omdat iemand denkt dat we het vergeten zijn.
Maar ik vergeet het niet. En Angela zwijgt. Dat zegt alles. Geen venijnige pen, geen scherpe analyse. Niks. Alsof ze wacht op een teken. Of op een excuus dat nooit komt.
Thijs Römer, bekend, veroordeeld, terug. Niet als boeman, niet als slachtoffer. Maar als… comebackverhaal. Alsof het een tv-serie is. Aflevering één: de terugkeer. Maar dit is geen serie. Dit is echt. En in het echt misbruik je geen minderjarige meisjes online. En dan kom je niet zomaar terug met een glimlach en een goed verhaal.
Waar is de toorn? Bij mij wel. Bij de kijkers misschien ook. Maar in de media? Stilte. Behalve dan het medium dat wél wil praten. Waarom juist dat medium? Wie profiteert ervan? Wie denkt dat dit een goed idee is?
Ik zeg niet dat mensen niet mogen veranderen. Maar ik zeg wel: eerst luisteren. Eerst verantwoording. Eerst zeggen: ik heb dit gedaan, en het was verkeerd. En dat hoor ik niet. Ik hoor alleen: groot interview komt eraan. Alsof het een trailer is.
En Angela? Zij schrijft niks. En dat is haar keuze. Maar haar stilte is luid. Luid genoeg om te horen dat er iets mis is. Niet met haar, maar met ons. Dat we weer klaarzitten voor het verhaal. Maar niet voor de waarheid.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘