Er wordt een stoel vrijgemaakt bij De Toppers. Maar niet zoals je denkt. Niemand gaat zitten. Mart Hoogkamer blijft staan. Met een glimlach, vast. Maar wel pijnlijk, zeggen ze. Alsof je wordt gevraagd voor een dans en de muziek stopt voordat je hand de hare raakt.
Tino Martin komt binnen. Nieuw gezicht. Nieuwe tijd. Gerard Joling en René Froger stappen op. Zoals mensen dat doen als ze genoeg hebben van zingen op vakantieparken. Of misschien niet genoeg, maar genoeg van het geklets eromheen. Wie weet.
Maar waarom is het pijnlijk? Omdat Mart het lang genoeg heeft gedaan? Omdat hij dacht: dit is van mij? Of gewoon omdat iedereen verwacht dat hij blijft en dan… niets. Geen telefoontje. Geen mail. Geen ‘Mart, je bent erbij’. Nee, gewoon: stilte. Zoals in een lege zaal na de laatste noot.
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de afstandsbediening. Denk: zou ik ooit op zo’n podium staan? Nee. Maar ik zou wel willen dat iemand me vertelt waarom het niet werkt. Zonder omwegen. Zonder Privé. Zonder ‘bronnen die willen dat hun naam niet genoemd wordt’.
De media maken er weer een verhaal van. Alsof het om leven of dood gaat. Terwijl het om zingen gaat. En een beetje glitter. Maar voor Mart voelt het misschien als meer. Omdat het altijd om meer gaat als je wordt weggehaald.
Tino Martin mag zingen. Fijn. Maar ik vraag me af: wie zorgt dat Mart niet in de kou blijft staan? Want ook dat hoort bij showbizz. Niet alleen de lampen. Ook de schaduw erna.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
