Ik zat net met mijn rosé’tje voor de buis, afstandsbediening in de ene hand, notitieblokje in de andere, en dacht: wacht, vlees dat meer vlees is? Dat klinkt als een mop uit de slagerij.
Maar nee, het is serieus. Of nou ja, serieus zoals alleen een consumentenmagazine kan zijn: met een beetje spionage, een vleugje wantrouwen en een hoop pakketjes uit de koelvitrine.
Ersin Kiris, Marijn Frank, Maarten Remmers, Sosha Duysker, Pieter Hulst, Stefan Stasse en Anna Gimbrère – dat is geen boyband, maar het team dat ons weer eens wakker schudt terwijl we rustig dachten te grillen. Zij volgen het spoor van iets wat je liever niet op je bord ziet: extra dierlijk eiwit, gewoon bijgevoegd. Kippeneiwit in kip. Rundereiwit in biefstuk. Varkenseiwit in worst. Alsof vlees niet al vlees genoeg is.
Je vraagt je af: waar komt dat spul vandaan? En waarom? Niet om je vlees sappiger te maken, nee. Maar om gewicht te winnen. Meer eiwit = meer gewicht = meer euro’s. Slim voor de fabrikant, minder leuk voor jou, die denkt dat je 200 gram kip koopt, maar eigenlijk 180 gram kip en 20 gram opgezette structuur.
De Keuringsdienst doet haar werk. Ze kopen in, ze testen, ze snuffelen. En wat blijkt? Het spoor loopt naar fabrieken waar eiwit wordt geïnjecteerd, gesmeerd, of gewoon als laagje opgetrokken. Geen giftig spul, zeggen ze, maar wél misleidend.
En dan is het fijne van dit programma: het is geen schreeuwerig bloedbad. Geen ‘schandalig!’, geen ‘onmenselijk!’. Gewoon: hier is wat we vonden. Kijk zelf maar. En jij, thuis met je barbecueaansteker en je goedkope houtskool, denkt opeens: wacht, was mijn kip nou echt kip?
Precies waarom ik dit soort programma’s blijf kijken. Niet voor de spanning, maar voor de zekerheid dat er nog iemand kijkt. Terwijl ik denk dat ik alleen maar eet, wordt er gekeurd. En gelukkig ook af en toe ontkruld.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Vertel vertel! 😘