Weet je wat raar is? Twee mensen die samen een grote show presenteren, maar alsof ze elkaar in de kleedkamer zijn vergeten. Chantal Janzen en Koen Wauters. Zijn zij nu collega’s of buren die elkaar groeten bij de brievenbus?
Ik keek vorige week naar die nieuwe versie van Got Talent. Nederland en Vlaanderen samen, één grote tv-droom. Maar het voelt alsof iemand een Nederlandse kaasplank heeft samengevoegd met een Vlaamse frietketting. Mooi idee, maar smaakt niet helemaal samen.
Tina Nijkamp zei het al: “Ze kijken elkaar helemaal nooit aan.” En zij heeft gelijk. Het is geen chemie. Het is geen spanning. Het is gewoon… stil. Alsof ze wachten tot de ander iets zegt, en dan gebeurt er niks. Geen knipoog. Geen lach. Geen “oh, daar ben jij ook nog”. Niks.
Ik snap het wel. Chantal is de vrouw die alles netjes doet. Koen is de man die alles luchtig houdt. Maar samen? Dan krijg je een gesprek waarin iedereen wacht op de ander. Zoals wanneer je met z’n tweeën in de lift staat en allebei denkt: “Zeg jij maar iets.”
En dan die kijkcijfers. 735 duizend kijkers. Dat klinkt veel, maar voor zo’n grote show? Dat is een zachte zondagmiddag. Alsof je een feestje geeft en er komen drie mensen, waarvan één met een taart die niet smaakt.
Maar wees eerlijk: is het hun schuld? Of is het gewoon weer zo’n idee van iemand achter een bureau met een grote bril en een “ik-heb-een-idee!”-moment? “Laten we twee bekende mensen nemen uit twee landen en hopen dat het klikt.” Alsof je een Nederlandse pindakaasboterham combineert met een Vlaamse mokkacake. Lekker allebei, maar niet samen op één bord.
Misschien moeten ze gewoon een keer samen koffie. Zonder camera. Zonder publiek. Gewoon twee mensen die zeggen: “Hé, waar houd jij nou echt van?” In plaats van elkaar te mijden alsof ze bang zijn voor een high five.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘