Saskia Belleman begint binnenkort bij Pauw & De Wit. Dat klinkt leuk, zeker voor haar. Maar er is een regeltje: ze mag wél naar Eva Jinek, maar niet naar Renze Klamer. “Nee, dat is dan toch weer de concurrentie,” zeggen ze op haar nieuwe werk.
Alsof televisie een potje Risk is. Je mag alleen naar mensen die bij jouw team horen. Renze zit bij BNN, dus dat is verboden terrein. Alsof je bij de ene zus wel mag logeren, maar bij de andere niet. Omdat: regels.
Ik snap het wel, hoor. Iedereen is bang dat iemand iets lekt. Of erger: dat iemand leuker is dan verwacht. Maar moet je nou echt iemand verbieden om ergens te zijn? Door wie? De medietsars? De baas van de baas? Wie houdt hier eigenlijk de punten bij?
Saskia mag dus naar Eva. Die zit bij RTL. Die hoort bij het team. Maar Renze niet. Terwijl Renze ook gewoon een stoel heeft, een microfoon en een paar vragen. Maar nee. Geen Renze. Te gevaarlijk. Te veel lol misschien.
Ik vraag me af: mag je straks ook niet meer bij dezelfde supermarkt als een collega? Of in dezelfde trein? Moet je een pasje laten zien? “Hoi, ik hoor bij Pauw & De Wit, mag ik even langs Renze?” “Nee, sorry, dat mag niet zonder toestemming.”
Het is allemaal zo serieus. Terwijl het gewoon tv is. Geen spionage, geen oorlog. Gewoon mensen die praten. Over dingen. Soms serieus, soms niet. Maar altijd met een kop koffie in de hand.
En toch: Saskia mag naar Eva. Niet naar Renze. Omdat: concurrentie. Alsof het om voetbal gaat. “Je mag wel scoren, maar niet bij het andere team.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘