“Ze ontsloeg haar eigen zangeres tijdens een livestream – live op Insram,” las ik gisteren. Alsof we in 2024 nog verbaasd mogen zijn over ego’s die botsen in de zoektocht naar aandacht. Maar het zette me aan het denken: sinds wanneer is loyaliteit in de muziekwereld afhankelijk van wie het hardst schreeuwt op sociale media?
De groep heet *Zonder Mens*, een naam die ironisch genoeg precies beschrijft wat er gebeurt als je alles laat leiden door algoritmes en trending topics. Je verliest het mensbeeld. Niet alleen van elkaar, maar van jezelf. Want ja, de zangeres had volgens de frontman ‘niet meer het juiste gevoel voor de muziek’. Maar wie bepaalt dat? De fans die elke avond huiverden van haar stem? Of de manager die ziet dat haar persoonlijke drama 30% meer views oplevert?
Ik hoorde hun oude nummers gisteren – écht horen, op vinyl, zonder notificaties – en vroeg me af: sinds wanneer is ‘gevoel’ meetbaar in engagementrate? Sinds wanneer is een artiest vervangbaar omdat hij of zij weigert mee te spelen in het circus van de permanente zelfexpositie?
De muziekindustrie is geen kunst meer, het is een contentfabriek. En wie weigert zichzelf te consumeren, wordt weggeveegd als stof van een oude tourbus.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘