Elke ochtend op de Zuidas zie ik ze: mannen en vrouwen van tussen de dertig en vijftig, starend in een scherm dat ze pas loslaten als hun barista de tweede flat white neerzet. Ze scrollen. Ze tikken. Ze likken. Niet van genot, maar van verslaving. En wie financiert dat? Niet de overheid. Niet de techgiganten. Nee, heren, de schuld ligt bij u – de adverteerder met een budget en een geweten dat sinds 2016 niet meer is gecontroleerd.
Mariëlle Besselink van Global Media & Entertainment zegt het fijntjes: ‘Zolang bedrijven hun budget daar blijven neerleggen, blijft het model werken.’ Alsof het over een oude boiler gaat. Maar het is veel erger. Het is medeplichtigheid. Iedere euro die een merk uitgeeft bij platforms die hersens slijten met dopamine-ongelukken, is een cheque uitgeschreven aan cognitieve verarming.
We weten wat er gebeurt. Algoritmes worden getraind om aandacht te stelen, niet te dienen. TikTok, Insram, YouTube Shorts – het zijn geen platforms, het zijn verslavingsfabrieken. En toch blijven adverteerders instromen, omdat CPM’s laag zijn en de reach hoog. Alsof een lage prijs een morele dekmantel biedt.
Maar wie wint? De consument? Nee. De samenleving? Nee. Alleen de CFO die denkt dat engagement gelijk staat aan waarde. Alsof een verslaafde oogappel nog iets waard is.
Ik zeg: stop de geldstroom. Trek het budget. Stuur het naar inhoud die dient, niet die verslaat. Want zolang reclame blijft fungeren als brandstof voor deze digitale hel, zijn we geen marketeers – we zijn pandoorijders in een wereld die vergaat aan eigen design.
En wie het niet begrijpt, mag maar eens een week zonder scherm proberen. Dan blijkt al snel: de telefoon is niet verslavend. De leegte die ernaast zit, is veel erger.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
Adverteerders zijn de culushoofden
Share with friends:
