Wilfred Genee zit thuis, kijkt naar het nieuws, en denkt: ‘Nog een keer die zomer van de roddels.’ Terwijl hij zijn thee inschenkt, begint Vandaag Inside. En daar zit hij dan: Albert Verlinde. De man die roddels serveert alsof het warme broodjes zijn.
Deze keer is het zijn eerste keer aan tafel bij VI. Geen grap, geen test, gewoon: volle tomat. En meteen is het raak. Wilfreds naam valt. Niet als vriend, niet als collega, maar als hoofdrolspeler in een verhaal over ‘avontuurtjes’.
Ik zeg ‘verhaal’, want er is geen bewijs. Alleen beelden. En verhalen. En mensen die denken dat ze alles mogen zeggen als het maar pittig klinkt. Albert durft. Maar durven is niet hetzelfde als doen. Hij lacht, wijst, zegt: ‘Zeg, Wilfred, hoe was die zomer nou echt?’ Alsof hij een vriend is die langs komt met koekjes.
Maar dit is geen koffietijd. Dit is prime time. En miljoenen kijken mee. Dan moet je wel zorgen dat je niet over iemands rug klikt naar kijkcijfers.
Wilfred zegt niks. Of hij zegt het niet hardop. Maar zijn stilte zegt genoeg. Je kunt niet alles verdedigen. Zeker niet als het over je hart gaat. En Albert? Die zit daar met zijn glimlach, alsof hij de waarheid serveert. Maar het is geen waarheid. Het is een grap. Een valse grap.
Ik snap het wel. Een show moet draaien. Mensen willen weten. Maar moet je dan meteen over iemands bed kruipen? Moet je dan doen alsof je alles weet, terwijl je alleen maar hoort wat anderen zeggen?
De media zijn als een buur die alles denkt te weten. Zelfs als de deur dicht is. Zelfs als er geen licht brand.
Wilfred leeft. Albert praat. En ik? Ik zet de tv uit.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘