We hadden net afscheid genomen van Kassa. Echt waar. Ik stond daar, met mijn kop thee, en dacht: dit is het dan. Einde verhaal. Geen meer uitzoeken waar je je geld aan hebt uitgegeven. Geen meer schrikken van je eigen uitgaven. Weg. Net als mijn motivatie om op maandagochtend om tien uur naar een documentaire over beton te kijken.
Maar dan komt Amber Kortzorg. En ineens is alles weer anders. Niet omdat zij beton heeft ontdekt, nee. Maar omdat er blijkbaar 230 duizend euro per aflevering wordt neergelegd voor een nieuwe show met bekendigheden. Terwijl Kassa – dat arme, nuchtere programma dat gewoon wilde dat je je geld niet uit het raam gooide – wordt opgegeten door de bezuinigingsmachine.
Ik zeg niet dat Amber niets mag doen. Ze mag alles. Maar moet dat nou per se op kosten van het programma dat ons leerde dat een broek van 120 euro per maand 1440 euro per jaar is? Dat soort rekenwerk verdwijnt nu, terwijl we wél blijven betalen voor een show waarin iemand zegt: “Ik voel me zo onzeker in mijn nieuwe villa.”
De NPO zegt: we bezuinigen. Maar dan zie je de cijfers. En dan denk je: bezuinigen? Op wat? Op informatie? Op nuchterheid? Op mensen die willen weten waar hun geld naartoe gaat? En stoppen we in plaats daarvan tonnen in een show waarvan de grootste spanning is of iemand wel of niet een zonnebril opdoet bij een strandinterview?
Ik wil geen verbodenlijst. Maar ik wil wel vragen: waarom sneuvelt Kassa? Omdat het saai was? Of juist omdat het te waar was? Te dicht bij huis? Terwijl een BN’er-show met 230K per keer gewoon doorgaat, alsof dat normaal is. Alsof dat geen geld is. Alsof we niet allemaal met een budget zitten.
Misschien moet de nieuwe show gewoon Kassa gaan heten. Dan weet je meteen: dit is waar je geld naartoe gaat. Alleen dan in plaats van uitgaven, gewoon de naam van een bekend persoon.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘