Mijn buurvrouw zei laatst: “Als je op die leeftijd nog moet pendelen, dan is het genoeg geweest.” Ze zei het terwijl ze haar fiets binnenhaalde, met een tas vol brood en een pak melk. Johan Derksen, 77, denkt hetzelfde. Alleen is zijn tas gevuld met scripts, camera’s en de zwaarte van een mediawereld die nooit stopt.
Hij woont in Grolloo. Mooi dorp. Rustig. Drents. Maar als je elke dag naar Bussum moet voor Vandaag Inside, dan wordt rust een luxe. Dus heeft hij nu een “neukhol”. Zo noemt hij het zelf. Een appartementje in Bussum. Dicht bij het werk. Dicht bij de redactie. Dicht bij de chaos.
Ik vind het een mooi woord: neukhol. Klinkt alsof het tijdelijk is. Alsof je er binnenkomt, je spullen neerzet, iets doet, en weer weggaat. Maar het is ook een erkenning. Van vermoeidheid. Van leeftijd. Van afstand. Want een uur rijden heen, een uur terug – dat is geen werk, dat is een straf.
En toch. Derksen klaagt niet. Hij zegt het gewoon. “Ik heb nu een neukhol.” Alsof hij vertelt dat hij een nieuwe broek heeft gekocht. Geen drama. Geen tranen. Gewoon: de praktijk. En daar hou ik van. Iemand die zegt: “Dit lukt zo niet meer,” in plaats van door te gaan tot het knalt.
De media-industrie houdt van helden. Van mensen die dag en nacht doorwerken. Die nooit moe zijn. Die altijd beschikbaar zijn. Maar Derksen is geen held. Hij is een man met een rug, een hoofd, en een agenda die te zwaar wordt. En dus pakt hij een oplossing. Een appartement. Geen fanfare. Geen persmededeling. Gewoon een stille overgave aan de logica.
Ik denk: als Johan Derksen een neukhol nodig heeft, dan is het systeem kapot. Niet hij. De druk. De schema’s. De eisen. Maar goed, misschien is het juist knap. Dat hij het ziet. Dat hij handelt. Dat hij zegt: “Ik doe het anders.”
En wie weet helpt het. Minder tijd op de weg. Meer tijd voor de dingen die tellen. Of gewoon: een beetje rust voor de volgende keer dat hij iemand moet uitschelden over een transfer.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘