Het schilderij hangt scheef. Dat is het eerste wat opvalt als je binnenkomt. Niet het pand aan de gracht, niet de zes miljoen euro, niet eens de leeftijd van 79. Nee, het schilderij hangt scheef. Alsof iemand haast had. Alsof er iets aan het veranderen is.
André van Duin verlaat Amsterdam. In oktober. Zoals je oma vertrekt naar een kleinere bungalow, maar dan met meer glorie. Hij gaat wonen in Laren. Laren! Dat dorp waar je denkt: hier gebeurt niks. Behalve dan dat André er nu komt wonen. Samen met Fernando. Liefde kent geen postcode, zeggen ze. Ook niet op 79.
Amsterdam laat hij achter. Het pand? Zes miljoen. Voor een huis met een scheef schilderij. Voor een gracht. Voor herrie van fietsers en toeristen die denken dat dit een prentbriefkaart is. En dat allemaal voor een rustig plekje tussen bomen en mensen die hun tuin netjes houden.
Maar goed, wie ben ik om te oordelen? Ik wissel ook elke drie jaar van telefoon, dus verhuizen op 79 is eigenlijk heel normaal. Alleen doen de meeste mensen dat naar een appartement op de begane grond. Niet naar Laren, alsof je in een reclame voor een wasmiddel leeft.
Wat zegt het dat hij verhuist? Dat hij wil rust? Of dat Amsterdam gewoon te druk is geworden? Te veel mensen die denken dat een grachtenhuis een museum is? Misschien wil hij gewoon dichter bij de supermarkt. Of bij Fernando’s lievelingsbankje in het park.
Het enige wat zeker is: het schilderij hangt straks ergens anders scheef. Maar dat geeft niet. Want als André van Duin iets weet, is het wel hoe je een publiek laat lachen terwijl alles een beetje scheef hangt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘