ON! is een uitgespeeld kartel

De klok tikt, maar niet voor de kijker. Nee, voor de belastingbetaler die nog steeds moet meebetalen aan een omroep die zich gedraagt als een publieke provocateur met een budget van een staatssteunhaai. ON! is geen omroep meer; het is een ideologisch parkeerterrein geworden waar partijen als D66, VVD en zelfs JA21 en SGP plots in hetzelfde schuitje stappen. En dat zegt alles – of beter: niets. Want wanneer Denk en Volt het met de PvdD eens zijn over het afschaffen van een zender, dan is er geen debat meer, maar een oproer tegen een institutioneel fiasco.
Laat me duidelijk zijn: ik hecht geen waarde aan ‘meningen’ in de media. Ik hecht waarde aan schaal, aan kijkcijfers, aan ROI. En daar, beste lezer, is ON! sinds jaar en dag een zero. Geen merk, geen profiel, geen publiek. Alleen een handjevol redacteuren die nog denken dat ‘diversiteit’ een inhoud is in plaats van een kostenpost. De zender draait op subsídie, op sentiment, op polderlulkoek. En nu, als de zoveelste commissie rapporteert dat de zender financieel onhoudbaar is, komt de Kamer ineens met een ‘maat vol’. Alsof niemand zag aankomen dat een zender die geen enkele demografische groep bedient, uiteindelijk niemand bedient.
De geldstroom is glashelder: 24 miljoen euro per jaar, gespendeerd aan een zender die minder kijkt dan een gemiddelde YouTuber met 50.000 abonnees. En dan praten we over ‘ingrijpen’? Alsof minister Bruins niet al tien jaar op de rem staat, terwijl de publieke omroep als een zwalkende trein door de subsidiewoestijn raast. ON! is geen slachtoffer van ondermaatse beleidsvoering – het is het product ervan. Een creatie van de polder, geboren uit compromis, opgevoed met guilt en gevoed met belastinggeld.
Maar nu? Nu willen ze ingrijpen. Nu de zender geen adem meer overhoudt in de markt, nu de reclame-inkomsten zo laag zijn dat ze niet eens de koffieautomaat dekken. Wat is het plan? Een nieuwe commissie? Een transitieronde met ‘betrokken partijen’? Nee. De enige economisch verantwoorde zet is: stopzetten. Nu. Geen overgangsfase, geen herstructurering, geen ‘nieuwe visie’. Je kan geen ziel reanimeren in een lichaam zonder hartslag.
ON! is geen omroep. ON! is een lijk dat wordt vastgehouden door een collectieve schuldgevoeligheid die de Nederlandse media sinds decennia vergiftigt. En de minister? Die mag dan eindelijk ingrijpen – maar alleen als ze durft te snijden in het vlees van de publieke omroepcultuur zelf. Anders is ook dit ‘ingrijpen’ weer niets meer dan een gezwollen persbericht met een uitgesteld faillissement.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business