Ik zat gisteren te kijken naar RTL Boulevard. Niet omdat ik het zo spannend vind, hoor. Maar mijn moeder keek mee, en die vindt Donny Roelvink ‘zo’n fijne jongen’. Fijne jongen. Alsof we het over een buurman hebben die je planten water geeft als je op vakantie bent. Maar dan met voetbal.
Toch denk ik: moeder, die man is niet fijn. Hij zegt dingen die je op de lagere school al niet mocht zeggen. En nu staat Marga Scheide, die we kennen van de jaren tachtig en haar mooie jurken, gewoon keihard te zeggen: ‘Laat hem gaan.’ Niet zachtjes. Niet via een column. Nee, pal voor de camera. En terecht.
Want waarom zou je iemand blijven vragen wat hij denkt over sport, als hij buiten beeld dingen zegt over vrouwen en homo’s die gewoon niet mogen? Alsof je een kok blijft vragen om te koken, terwijl hij in zijn vrije tijd in de koelkast plast. Geloofwaardigheid, mensen. Dat is het woord.
RTL zit er nu flink tussen. Aan de ene kant: kijkcijfers. Aan de andere kant: moreel kompas. En Marga, met haar kalme stem en haar jarenlange ervaring, zet gewoon een punt. Niet dramatisch. Niet boos. Gewoon: dit past niet meer.
En weet je wat het gekke is? Mijn moeder vond het ook eigenlijk wel raar. Maar ze durfde niet te zeggen. Tot ik zei: ‘Mama, het is 2024. We hoeven niet meer mee te lachen met dingen die pijn doen.’
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘