Ik zat gisteren te kijken naar de afstandsbediening. Dacht: wat zou er gebeuren als ik ‘AvroTros’ in de tv zou stoppen? Zou-ie dan meteen stilvallen? Of juist gaan schreeuwen? Want op dit moment lijkt het alsof iemand per ongeluk op de verkeerde knop heeft gedrukt: de knop van de wereldpolitiek. En dan niet zo’n knopje voor het licht, nee. De grote, rode, met waarschuwingsbalk eromheen.
Want AvroTros zegt: wij zijn er in 2027 nog steeds niet bij. Niet omdat we geen zin hebben in glitter, maar omdat Israël wél meedoet. En dat vinden zij een probleem. Maar wacht even. Je zegt dus: we sturen geen zanger naar een liedjesfeestje, omdat we het oneens zijn met een land? Dan kun je ook meteen stoppen met kerstliedjes zingen, want die zijn ook niet van ons.
Er klinkt woede. Vooral van mensen die zeggen: dit voelt als een slechte herhaling. “Ze ontsloegen de Joden!” staat er in het bericht. En dat is zwaar. Dat is geen mediakwestie meer, dat is geschiedenis die weer opkruipt. En dan denk je: o ja, het gaat niet om een liedje over liefde of regenboogkleuren. Het gaat om hoe je met mensen omgaat. Of je ze uitsluit. Of je ze juist laat zingen.
Maar moet de tv daar dan mee stoppen? Moet Nederland niet meedoen, zodat Israël zich rot voelt? Of is het juist de bedoeling dat iedereen meezingt, ook al denkt iemand anders anders? Het Eurovisie Songfestival is geen politiek congres. Het is een feestje met te veel glitter en te weinig logica. En toch: als je kiest om niet mee te doen, kies je ook. En die keuze heeft gevolgen. Voor wie je uitsluit. En voor wie je kwetst.
Ik snap de boosheid. Maar ik vraag me ook af: wie beslist wat ‘te ver’ is? En sinds wanneer is een liedje over vrede te veel gevraagd?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘