Renze Klamer pakt zijn telefoon. Typet snel een berichtje. “Hé Beau, grapje van daarnet, bedoelde niks.” Verwacht een glimlach. Of een “lol” terug. Maar niks. Stilte. En die stilte, zegt Victor Vlam, is luid. Heel luid.
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de afstandsbediening. Denk: waarom is een appje zo zwaar? Een grapje over een grapje. Een verzoeningspoging in 160 tekens. En dan… niets. Geen reactie. Geen “oke” of “whatever”. Nee, gewoon: de deur dicht.
Beau zegt niks. Humberto ook niet. Maar hun stilte zegt genoeg, zegt Vlam. Kleinzielig. Alsof je na een feestje de buren niet meer groet omdat iemand ooit lachte om je hoed.
Maar wacht. Is het wel om de hoed? Of is het om het lachen? Misschien zit het dieper. Misschien is het nooit om het appje geweest. Maar om het gevoel. Het gevoel dat je serieus wordt genomen. Of juist niet.
Ik snap het wel, hoor. Je staat daar, op zo’n tafel. Iedereen kijkt. Een grapje valt verkeerd. Dan denk je: ik voel me belachelijk. En dan wil je wraak. Of gewoon ruimte. Dus geen appje. Laat maar zitten.
Maar dan word je tv-criticus en zeg je: “kleinzielig.” En dan wordt het weer een verhaal. En dan lees ik het op mijn bank. En denk: o ja, ook wij doen dat. Niet appen. Niet reageren. Denken: laat maar.
Maar het blijft hangen. Zoals een vieze vlek op je favoriete trui. Zichtbaar. Irritant.
Misschien had Renze het niet moeten sturen. Misschien had Beau moeten antwoorden. Of misschien had Humberto kunnen zeggen: “kom op, het was een mop.”
Maar dat gebeurde niet. En nu hebben wij dit. Een stille oorlog over een appje.
En ik? Ik druk op mute.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘