Ik zat gisteren te kijken naar een boer. Niet echt, hoor. Ik zat op de bank, met een kop thee. Maar ik dacht aan een boer. Eentje die ooit een vrouw zocht. Nu zoekt hij blijkbaar elke dag iemand. Want Boer Zoekt Vrouw wordt dagelijks. En niet op zondag, nee. Om half tien. Tijd waar normale mensen al in bed liggen of juist hun laatste biertje drinken.
Oud-deelnemers zijn niet blij. Ze vinden het jammer. Alsof je je favoriete slagersbroodje plots op maandag, dinsdag, woensdag én zondag verkrijgbaar is. Dan eet je het uit verveling, niet uit verlangen.
Ik snap de logica wel. Kijkcijfers. Geld. Prime Video. Videoland. Die willen allemaal een stukje van de koek. Maar moet het nou per se elke dag? Moet je nou elke avond om half elf denken: o, daar is weer die boer met die hoed en die zorgen?
Eén ex-deelnemer noemde het zelfs een ‘zeurmuts’. Dat zei hij niet over de show, hoor. Hij droeg ‘m zelf. Maar het past wel. Want zo voelt het ook: alsof je dagelijks een muts over je hoofd getrokken krijgt. Zonder toestemming. Met een glimlach.
De zondagavond was heilig. Dan zette je de tv aan, deed je de lamp uit en dacht je: o, daar gaan we weer. Nu moet je elke dag om 21.30 uur je telefoon checken of er weer een boer is die huilend over een koe praat.
Ik zeg niet dat het slecht is. Ik zeg alleen: moet het nou per se? Kan een boer niet gewoon één keer per week zijn hart luchten? Moet het nu elke dag drama zijn over een kus achter de schuur?
Misschien denken ze: meer uitzenden = meer kijkers. Maar ik denk: meer uitzenden = meer vermoeidheid. Alsof je elke dag kerst hebt. Na drie keer is het genoeg.
En trouwens, wat doen die boeren overdag nog? Vroeger: melken, zaaien, bidden. Nu: oefenen voor de camera, make-up opdoen, emotioneel zijn op afspraak.
Ik hoop dat ze het overzicht houden. Want als elke boer elke dag een vrouw zoekt, dan zoekt straks ook de vrouw een andere boer. En dan wordt het chaos.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘