Er was eens een ochtend, heel gewoon, koffie, WhatsApp, de kinderen naar school. En dan: biep. Je naam in het nieuws. Maar niet zoals je had gehoopt. Niet ‘Anniko wint Gouden Roos’, maar ‘Anniko geflopt’. Alsof je na een dagje winkelen met lege handen thuiskomt en je man zegt: “Dus je hebt niks gekocht? Geflopt.”
Bridget Maasland, die zelf ook wel eens in de etalage heeft gestaan, pakte gisteren de microfoon en zei: “Dit vind ik dan toch triest.” Alsof ze een kerkdienst leidt. Maar dan over tv-carrières. En de dominee was: Anniko van Santen. Zonder muziek, zonder bloemen, gewoon: geflopt.
Niet dat Anniko niks doet. Nee, hoor. Ze doet Opsporing Verzocht. En dat is al jaren een soort nationaal monument. Zoals stroopwafels of regen. Maar volgens Bridget is dat het ook wel zo’n beetje. Geen tweede act. Geen comeback. Geen ‘en nu met een orkest!’. Nee, het blijft: ‘Zoekt u deze man? Bel dan…’
En dan denk je: ja, maar is dat nou zo erg? Moet iedereen altijd alles kunnen? Moet een presentatrice ook nog acteren, zingen, vliegen? Of mag ze gewoon goed zijn in één ding? Maar in de media is één ding nooit genoeg. Dan ben je een ‘one-trick pony’. Alsof je een paard bent met een trucje. En de rest van de tijd staat je in de wei te wachten op de volgende show.
Maar weet je wat grappig is? Mensen kijken nog steeds. Iedereen kent Anniko. Iedereen weet wie ze is. En als je ‘geflopt’ bent, maar nog steeds op tv bent, ben je dan echt geflopt? Of is het gewoon een andere soort succes? Zoals een oude jas die niet meer hip is, maar wel warm houdt.
Bridget, ondertussen, staat weer lekker in beeld. Ze zegt wat, iedereen reageert. Dat is ook een kunst. Maar misschien is de echte kunst juist: blijven staan. Ook al zeggen anderen dat je bent gevallen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘