Weer een keer niet uitgekomen, hè, die zomerse rust. Net denk je: fijn, een kopje thee, voetjes omhoog, niks aan het handje – en dan plopt er weer zo’n berichtje op je scherm. Alsof je buurman ineens roept dat zijn tuin ligt vol met glasscherven. Carlo Boszhard, die man met de stem van een engel en de jurk van een koningin, is weer in de weer. Maar nu niet met een glinsterende jurk, nee. Nu met zijn hoofd.
Want vlak voor het nieuwe tv-seizoen – wanneer iedereen z’n agenda volpropt met ‘ik-zag-je-op-afstand-bediening’-momenten – zegt Carlo dat hij bang is voor een mentale terugval. Niet zomaar een dipje, nee. Een terugval. Alsof je net weer boven water bent, en dan glijdt iemand expres op de tegels.
Hij staat nu in Utrecht, in het Beatrix Theater, musicals zingen alsof het niks is. Maar ja, zingen is één ding. Elke avond je ziel op tafel leggen voor 1200 mensen die alleen maar willen dat je glimlacht – dat is zwaarder dan een kast met oude afleveringen van Sterren Dansen Op Het IJs.
En dan komt het nieuwe tv-seizoen eraan. De druk. De schema’s. De interviews waarin je moet zeggen: “Het is zo leuk, zo spannend!” terwijl je eigenlijk alleen maar wilt slapen. Geen wonder dat hij bang is. Wie niet?
Maar goed. We hopen allemaal dat het lukt. Dat hij rust vindt tussen de coulissen en de camera’s. En dat wij gewoon mogen blijven kijken, zonder dat het hem pijn doet.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘