Toen ik gisteren mijn thee inschonk, dacht ik: wat is nou echt belangrijk? De afstandsbediening lag op de bank, mijn kat keek me aan alsof ik iets verkeerd deed, en op tv praatte Carlo Boszhard over Make Up Your Mind. Maar hij leek er met zijn hoofd niet echt bij. En terecht.
Zijn moeder lag op dat moment onder het mes. Stel je voor: jij moet praten over een nieuwe reeks, over glitters en gekkenwerk, terwijl je moeder wordt geopereerd. Dan zeg je ‘oei’, en dat is alles wat je voelt. Geen drama, geen tranen, gewoon: oei.
Ik snap dat niet van buitenaf. Ik bedoel, ik weet wel dat beroemdheden ook mensen zijn, maar soms vergeet ik dat. Ze staan daar, met een glimlach, en praten over hun werk, terwijl hun leven gewoon doorgaat. Ziektes, zorgen, ziekenhuizen. En toch: door. Voor de camera. Voor het geld. Voor de fans.
Maar Will, zijn moeder, is volgens Carlo een taaie. Dus misschien is alles goed. Toch denk ik: als ik mijn moeder moest opereren, dan zou ik niet praten met De Telegraaf. Dan zou ik bellen. Of huilen. Of thee drinken in het wachtkwartier.
Maar Carlo doet het allemaal. Interview geven, zorgen dragen, glimlachen. En dat zegt meer over wie hij is dan welk programma hij ook presenteert.
Het leven is geen tv-programma. Geen start, geen pauze, geen aflevering. Het is gewoon aan. En soms, als je moeder op de tafel ligt, dan zeg je gewoon: ‘oei’.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘