Ik zat gisteren te kijken naar Vandaag Inside, thee op schoot, dekat op de bank. En ineens: Daphne Bunskoek, met een blik alsof ze een kinderboekje over geopolitiek heeft gelezen en denkt dat ze nu minister van Buitenlandse Zaken kan worden.
Ze moest lachen. Om René van der Gijp. Omdat hij, jawel, iets zei over Gaza. Alsof René ooit een atlas heeft opengeslagen. René, die bij het woord ‘buitenland’ denkt aan de bushalte in Almere.
Maar Daphne lacht. Alsof zij ooit verder is gekomen dan de opleiding ‘Mensen aardig vinden op feestjes’. Ze zegt: “Net of hij verstand heeft van Gaza!” Alsof zij dat wel heeft. Daphne, die waarschijnlijk denkt dat Gaza een nieuwe Netflix-serie is.
En dan het grote advies: Estavana Polman moet niet meer terugkomen. Omdat? Omdat René iets zei. En Daphne vond dat gek. Alsof wij, kijkend vanaf de bank met onze afstandsbediening, niet weten dat het hier eigenlijk over power is. Over wie mag praten. Over wie wordt uitgelachen.
Maar nee. Het gaat over Gaza. En René. En Daphne die lacht. En ik met mijn thee. En jij, die dit leest, en denkt: wacht, wat is hier nou eigenlijk écht aan de hand?
Is het dat we niemand serieus nemen? Of alleen de mensen die net zo denken als wij?
Estavana Polman zit eruit. René wordt uitgelachen. Daphne lacht mee. En ik? Ik zet de tv uit. En denk: misschien is het tijd om gewoon een kop thee te drinken. En niets te zeggen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘