Dorien Kuiken geeft toneel

Het is weer zo ver: een paar gepensioneerde politieke zwerflustelingen storten zich op de communicatiemarkt met de finesse van een lobbyist in een IKEA-keuken. Dorien Kuiken, ooit de publieke kop van Ace, en Sebastiaan Timmermans, langdurig actief in de PvdA-trog, presenteren zich als Buro Stekelbaars. Alsof de naam al niet voldoende waarschuwt: dit is geen strategisch offensief, dit is polderpoker met een PR-label.
Het kantoor wordt gepresenteerd als dé nieuwe denktank waar politieke campagnevoering, reputatiemanagement en communicatiestrategie zogenaamd naadloos samenvloeien. Alsof je een chique tapasbar opent en denkt dat ‘fusion’ de smaakfouten dekt. De realiteit? Dit is een proefkonijnenvangst voor opgejaagde partijen die wanhopig zoeken naar een frisse jas voor een oude agenda. En ja, Kuiken kent de media-arena, Timmermans snuffelt in de coulissen sinds de tijd van Bos — maar wie betaalt hier eigenlijk de rekening?
Bekijk de cijfers. Geen investeerders, geen noemenswaardige klantenlijst, geen traceerbare opbrengst. Alleen een website, een naam die klinkt als een viskwekerij in Flevoland, en het onvermijdelijke geloof in ‘waarden’ en ‘impact’. Alsof je een fusiebank opent zonder kapitaal. In de echte wereld — de wereld van RTL, Videoland, Prime Video — draait het om schaal, performance en ROI. Hier draait het om ego, zichtbaarheid, en de zoveelste poging om het politieke circuit te monitizen via een zijdeur.
Het probleem? Nederland zit vol met bureaus die denken dat ‘narratief bouwen’ een businessmodel is. Maar wie betaalt voor de chardonnay bij de pitch? Wie dekt de verliezen als de campagne strandt op een tweet van een oppositieleider? Buro Stekelbaars roept de tijd van de politieke communicatielite op, maar vergeet dat die elite nu op Netflix zit — of in de boardroom van een techgigant. De markt is scherp, de concurrentie global. En dit? Dit is een kleinschalig theaterstukje met een achterbankbudget.
Voorspelling? Ze zullen een paar gemeenten boeken, een regionale partij opkalefateren, misschien zelfs een ministeriepel bijpraten in ‘mediahouding’. Maar schaal? Duurzaamheid? Nee. Dit is een intermezzo — een midlifecrisis met een LinkedIn-update. De tijd van de politieke troubleshooter met een hart voor de ‘maatschappij’ is voorbij. Wat telt, is wie het meest waard is op de balans.

Met zakelijke groet ,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business