Er is een nieuwe wind bij RTL. Dat zeggen ze daar zelf. Maar wind kun je niet zien. Je ziet alleen de bomen buigen. En nu buigen ze dus weer. Peter van der Vorst is weg. Die man had een bril met dikke glazen en een stem die klonk alsof hij altijd net iets te laat was voor zijn eigen afspraak. Hij is opgepromoveerd. Of weggestuurd. Dat zeggen ze niet. Maar weg is hij.
In plaats van hem komt Peter Lubbers. Die kent Wilfred Genee. Ze bellen. Ze praten. Over programma’s. Over geld. Over hoeveel kijkers je nodig hebt om een presentator te houden die graag lacht met zijn ogen dicht. Wilfred zegt ja. Johan zegt nee. En niet zomaar nee. Nee met de strot uit.
Johan Derksen. Die man met de bril, de snor en de mening die harder klinkt dan een fluitketel. Die zegt: “Nee, ik doe het niet.” En dan zeggen ze: “Maar Johan, we geven je vijf ton extra.” En Johan zegt: “Nee.” Gewoon nee. Niet omdat hij boos is. Niet omdat hij geen zin heeft. Maar omdat hij vindt dat het niet goed is. Zo is hij. Altijd al geweest.
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de afstandsbediening. Denk: zou ik vijf ton extra aannemen voor een programma dat ik stom vind? Nee. Maar ik heb ook geen snor die trilt van overtuiging. Johan wel.
RTL wil alles beter maken. Nieuwe baas. Nieuwe sfeer. Nieuwe programma’s. Maar sommige mensen verander je niet. En Johan Derksen is er één. Hij zegt wat hij denkt. Zelfs als het pijn doet. Zelfs als er vijf ton op tafel liggen. Dan nog zegt hij: “Nee. En wegwezen.”
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘