Soms denk ik: wat is nou trouw? Ik zit hier met mijn thee, kijkend naar de mediawereld alsof het een soap is. En ineens: Wilfred Genee. Weer. Alsof hij nooit weg is geweest.
Hij zegt: “Ja, wie weet.” Alsof hij een pak koekjes terugzet in de kast, en niet een mediacarrière. Terwijl Johan Derksen al roept dat hij er niet voor openstaat, zegt Wilfred gewoon: “Wie weet dat je tegen die tijd heel anders in de wedstrijd zit.” Alsof mediawereld voetbal is, en hij de vervanger op de bank.
Er waait frisse wind bij RTL, zeggen ze. Alsof er weer een raam open is gezet na jaren van stilstaande discussies. Peter van der Vorst is min of meer weg. En Wilfred? Die kijkt over zijn bril heen, glimlacht, en zegt: “Ja, wie weet.” Alsof hij gewoon komt voor de koffie.
Maar ik denk: is het dan zo makkelijk? Ga je gewoon terug naar waar je was, alsof er niets is gebeurd? Alsof de kijkers niet hebben gezien wat er speelde?
Toch. Misschien is dat het leven. Je denkt: ik ben klaar. En dan, jaren later, staat er een bericht. Een glimlach. Een “ja, wie weet”. En ineens is alles weer open.
Ik zet mijn kop thee neer. En denk: als Wilfred terug mag, wie dan nog meer?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘