Je weet dat er iets ergs is gebeurd als Evert Santegoeds een maand niet in Shownieuws is. Dan denk je: is hij ziek? Is hij boos? Is hij verhuisd naar Portugal? Nee. Het was veel spannender.
Zijn vriend Robert viel van een balkon. Ja, echt waar. Niet van schaamte, niet tijdens een dansje, maar door een ongeluk. En Evert zag het gebeuren. “Ik zag hem landen, ik zag hem stuiterend op het wegdek terechtkomen.” Dat zegt hij gewoon. Alsof hij een pak melk van de toren van Pisa zag vallen. Maar dan met benen. En een hart.
Een maand geen Shownieuws. Geen Strikt Privé. Geen geklets over wie met wie flirt op een gala. En dan ineens: terug. Alsof er niets gebeurd is. Alsof hij niet net heeft staan kijken naar de liefde van zijn leven die van drie verdiepingen hoog op straat belandde.
Maar ja. De show moet doorgaan. Of juist: de show mag niet stoppen. Want als Evert stopt, dan denkt Nederland: o nee, nu is het echt erg. Dus hij komt terug. Met een glimlach. Met een trillende stem. Met een verhaal dat je liever niet hoort tijdens het ontbijt.
En wij kijken. Want wat moet je anders doen? Je zapt verder, of je blijft hangen. En ik blijf hangen. Niet uit nieuwsgierigheid, maar uit respect. Iemand die zoiets meemaakt en dan gewoon weer achter een bureau zit, met een microfoon voor zijn mond en een traan in zijn oog – die verdient een plekje op het scherm.
Geen drama. Geen schouwspel. Geen verhalen over “de kracht van de liefde” of “het licht aan het einde van de tunnel”. Gewoon: hij is terug. Omdat hij wil. Omdat hij kan. Omdat Robert beter wordt.
En wij? Wij zetten de tv uit, zetten een kop thee, en denken: gelukkig.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘