Ik zat gisteren te kijken naar een interview met Frans Duijts. Man, wat een kerel. Zingt over de liefde, het verlies, de zee, de zomer, de pijn. En dan ineens vraagt de presentator iets over Rob Jetten. Alsof je een ijsje bestelt bij de bakker en hij zegt: “Wilt u ook een hypotheek?”
Frans kijkt. Zwijgt. Glimlacht. Zegt niks.
En dan, als een ware meester van de diplomatie: “Dat is te riskant.”
Alsof hij net heeft ontdekt dat politiek geen karaokesessie is. Je denkt: hij zingt over het hart, over het land, over de ziel van Nederland – maar over Jetten? Nee, daar blijft-ie vanaf. Alsof hij bang is dat zijn volgende single wordt verbannen van de zomerhitlijst omdat hij per ongeluk een partij heeft gesteund.
Maar weet je wat het gekke is? Hij heeft gelijk.
Want sinds wanneer moet een zanger uitleggen waarom hij denkt dat een minister te jong is, te groen, te krap in zijn overhemd? Vroeger had je André Hazes die riep: “Geef de koning maar een zetel!” En nu? Nu zeg je niks. Omdat één verkeerd woord genoeg is om nooit meer gevraagd te worden voor de oudejaarsconference. Of erger: om uit de zomerhitlijst te vallen.
Ik snap het wel. Stel je voor: je zingt “Mama” en iemand roept: “Maar wat vind je van het klimaatbeleid?” Dan denk je: “Hè? Ik heb net mijn moeder verloren, laat me met rust.”
Frans houdt zich koest. Slim. Hij wil nog even mee. En wie kan het hem kwalijk nemen? De media zijn een glibberige rivier. En politiek is het stuk waar het water het donkerst is.
Dus nee, Frans, we vragen het je niet meer. Zing jij maar over de zee. Over de liefde. Over het verlies. Over alles wat echt is. En laat Rob Jetten maar aan de politici. Die moeten toch ergens voor zorgen, toch?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘