Er is een moment waarop je denkt: jongen, laat dat onderwerp nou eens rusten. Alsof je de hele tijd over dezelfde schakelaar blijft wrijven tot het vonkt. Frits Wester zit daar nu in. Niet omdat hij geen mening heeft, maar juist omdat hij die wel heeft – en die wordt steeds overstemd door een collega die vastzit in een ander verhaal.
Jaïr Ferwerda, RTL-collega van Wester, blijft hameren op Chris Stoffer. Vraagt maar door. Wil per se weten of de SGP-leider Rob Jetten feliciteert met zijn aanstaande vaderschap. Alsof die felicitatie een staatsgreep is of zo. En terwijl Ferwerda doorgaat als een drone met een microfoon, zit Frits ernaast. Steeds stiller. Steeds geïrriteerder.
Want hou nou eens op met die baby Jetten, hè. Alsof het leven van een politicus pas compleet is als hij of zij een kind krijgt. Alsof het nieuws van vandaag draait om wie wie feliciteert en wie niet. Alsof we niet genoeg andere dingen hebben om over te praten. Maar nee. We blijven hangen in de felicitatiefamilie.
Wester zegt het rustig, maar je hoort de zucht tussen de regels. “Ik ben er nu ook wel een beetje klaar mee.” Geen schreeuw. Geen drama. Gewoon: genoeg is genoeg. En dat is precies waarom het zo hard aankomt. Omdat het zo menselijk is. Omdat wij allemaal wel eens een moment hebben waarop we denken: laat dat nou eens los.
Maar Ferwerda houdt niet op. Want in de mediawereld telt soms niet wat belangrijk is, maar wat herhaalbaar is. En een baby? Dat is herhaalbaar. Een felicitatie die uitblijft? Nog beter. Daar kun je dagen over doorgaan. Terwijl de rest van Nederland alweer verder is. Naar de volgende kop thee, de volgende serie op Videoland, de volgende discussie die echt over iets gaat.
Maar goed, misschien is dat het verschil. Wij kijken vanaf de bank. Zij vanachter de tafel. En soms denk je: zeg, zet die microfoon eens neer. En geniet van de rust.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘