Mark Koster zit op de bank, kijkt naar Victor Vlam op tv, en denkt: hier moet ik iets van zeggen. Niet zozeer omdat hij boos is, maar meer omdat hij het gewoon érg vindt. Niet het gedrag van Victor Vlam, maar het idee dat iemand als Victor – een man met een mening – meereist naar Israël op kosten van een instelling, en dan doet alsof hij gewoon neutraal blijft. Alsof je bij de bakker binnenloopt, gratis een croissant krijgt aangeboden, en dan beweert dat je niet voor de smaak bent gekozen.
Koster zegt het hardop: “Je zakt door de ondergrens!” Alsof Victor Vlam een sokkel had, en die nu in z’n broekzak zit. Want onafhankelijkheid, dat is net als een goed kapsel: zodra het begint te wankelen, zie je het meteen. En nu? Nu zit Victor Vlam daar, met zijn haar in de wind van een studiereis, en praat over Israël alsof hij er gewoon was om de zon te zien. Maar nee hoor. Hij was er op uitnodiging van CIDI. En CIDI is niet zomaar een clubje dat koffie serveert. Dat is een organisatie met een standpunt. Dus als je daarvoor meereist, dan zit je niet op een schoolreisje. Dan zit je in de politieke bus.
En dat is waar Koster op hamert. Niet dat Victor Vlam mag denken wat hij wil. Maar hij mag niet doen alsof hij vrij is terwijl hij een ticket heeft gekregen. Alsof je een vriendin beoordeelt op haar kookkunst terwijl jij de wijn hebt meegebracht. Dan is je mening al gekleurd. En dat is niet oneerlijk, maar wel iets om te zeggen. Iets wat Victor Vlam niet deed.
Dus valt Koster aan. Hard. Want als jij een platform hebt, dan moet je ook zorgen dat je niet iedereen voor de gek houdt. Want de kijker zit daar ook, met z’n afstandsbediening, en denkt: wacht, wie betaalt dit eigenlijk? En dan is het fijn als de tv-criticus dat zelf ook eens vraagt. Al is het maar om de schijn te waken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘