Een vriend belt me gisteren. ‘Heb je Frans Duijts gezien? Zag er niet goed uit.’ Ik zeg: ‘Nee, ik zit niet op Story, ik zit op de bank met thee.’ Maar goed, ik kijk toch even. En ja, het is waar. Frans Duijts, onze man met de gouden stem en de zilveren snor, ligt in het ziekenhuis. Hartinfarct. Gereanimeerd. Hartbeschadiging. En dan die zin: ‘Misschien nog dertien jaar.’ Alsof iemand een stopwatch heeft afgezet. Tikkie-takkie, tot hier en niet verder.
Ik snap wel waarom mensen schrikken. Frans is 47. Dat is geen oude man. Maar hij ziet er wel uit alsof hij te lang heeft geleefd op bitterballen en applaus. En nu zegt een arts: ‘Begin nu met afvallen.’ Alsof je op je veertigste ineens moet leren fietsen. Dan is het al een beetje laat, hè?
Maar wacht. Is het echt te laat? Of is het juist het moment? Want Frans leeft nog. Hij praat. Hij zingt. Hij lacht waarschijnlijk zelfs. En ja, zijn hart is wat gehavend. Maar hij is niet uit het verhaal. Nog dertien jaar? Oké. Maar dertien jaar goed leven is beter dan dertig jaar slecht.
Ik denk aan al die mensen thuis. Zij kijken naar Frans en denken: ‘Zou ik het merken als mijn lichaam roept om rust?’ Want wij doen allemaal alsof we onverwoestbaar zijn. Tot het niet meer zo is. Dan is het ineens: hartinfarct, longontsteking, burn-out. En dan denk je: had ik nou maar eerder die trui uitgetrokken. Of minder gebak gegeten. Of vaker gezegd: ‘Nee, ik heb geen zin.’
Frans Duijts is geen waarschuwing. Hij is een spiegel. En die spiegel zegt: begin nu. Niet over drie maanden. Niet na de zomer. Nu. Want dertien jaar is lang als je leeft. En kort als je wacht.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘