Gisteren zag ik hem weer, Dave. Stom stoer bij die boksschijven, alsof hij de zwaargewichten van de wereld moet verslaan. Maar ik zag het wel. Die blik. Alsof hij iets wil zeggen, maar zijn mond op slot doet. Alsof hij denkt: als ik één keer praat, stort alles in.
Shownieuws stond op de loer. Vragen over Marijn. Over de ring die opeens niet meer om haar vinger zat. Over de trouwplannen die in de prullenbak verdwenen. En Dave? Die schudt. Lacht een beetje. Zegt niks. Alsof hij een geheim bewaart. Of alsof hij het zelf niet snapt.
Wij kijken. Wij gissen. Wij delen. Want een leegte? Daar vullen we vanzelf iets in. Misschien was het de druk. Misschien was het de schijn. Misschien was het gewoon… niet genoeg.
Maar niemand zegt het hardop. Geen verklaring. Geen scène. Geen tranen op tv. Alleen stilte. En die stilte? Die is harder dan elke klap in de ring.
Ik snap het wel, hoor. Liefde is privé. Tot het publiek wordt. Dan word je gevraagd: waarom stopte het? En als je geen antwoord hebt, of geen goed antwoord, dan zwijg je. Of je liegt. Of je bokst door.
Maar soms is het juist het zwijgen dat alles zegt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘