Nou zeg. Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: o wee, Martine van Os stapt op bij MAX. Eind van een tijdperk. Gezellige vrouw, altijd rustig, alsof ze net een kop bouillon heeft gedronken. En dan lees ik: ze is kwaad. Niet omdat ze weggaat, maar omdat iedereen denkt dat ze weggaat. Terwijl ze gewoon nog blijft. Of niet?
Het is weer zo’n typisch mediageval. Iemand zegt: “Ik wil het rustiger aan doen,” en de pers roept: “Ze stopt! Emoties! Tranen! Laatste uitzending!” Alsof het een soap is. Maar Martine zegt: “Nee, hoor, ik doe alleen Tijd voor MAX niet meer.” En dan denkt de wereld: “Ze verlaat MAX!” En dan zegt Martine: “Nee, ik blijf gewoon.” En dan denkt de wereld: “Ah, dus ze komt terug in een nieuwe show!” En dan zegt Martine: “Nou, misschien, we zien wel.” En dan denkt de wereld: “Ze houdt het geheim!”
Maar nee. Gewoon: rustiger aan. Niet alles is een drama. Niet elk afscheid is een breuk. Niet elke zin is een plotwending.
Ik snap het wel. We zijn gewend aan grote afscheidstours, tranentrekking en “voor het laatst ooit”-titels. Maar soms is het gewoon: ik doe dit programma niet meer. Niet omdat ik boos ben. Niet omdat ik word weggepest. Niet omdat er een geheime ruzie is met de regisseur of omdat ik geen budget kreeg voor een gouden stoel. Nee. Gewoon: ik wil wat anders.
En dan komt de pers: “Ze verlaat MAX!” Alsof ze uit een huwelijk stapt met een verhuiswagen vol koffers en een soundtrack van Anouk.
Maar Martine zegt: “Klopt niet.” En ik geloof haar. Want zij is niet het type voor dramatische ontslagen. Zij is het type dat zegt: “Ik ga even naar de tuincentrale,” en dan twee uur later terugkomt met een nieuwe ligstoel en een glimlach.
Dus: rust. Geen breuk. Geen crisis. Geen “achter de schermen hel”. Gewoon een vrouw die minder wil doen. En dat mag.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘