Toen ik Gerard Joling hoorde zeggen dat zijn Ahoy-optredens de laatste zouden zijn, dacht ik: oei, tijd voor een zak zakdoekjes. Maar toen ik mijn bril opzette en beter keek, bleek het vooral om één ding te gaan: kaartjes verkopen. Niet afscheid nemen. Afscheid is als je stopt. En stoppen doet hij niet.
Hij zingt, lacht, roept ‘lekker!’ en doet alsof hij weggaat. Maar als je weggaat, dan pak je ook echt je jas. Hier pakt hij alleen de microfoon. En de portemonnee van de kijker.
‘Afscheidsconcerten’ klinkt zwaar, emotioneel, definitief. Alsof je op zondagmiddag bij oma zit en de foto’s van vroeger bekijkt. Maar dit is geen herinnering. Dit is marketing.
En dan nog zo’n optreden op tv, waar hij met glinsterende ogen zegt: ‘Dit is het einde.’ Terwijl zijn agenda alweer vol staat met optredens. Alsof je bij je vriendin zegt: ‘Dit is de laatste keer dat ik friet eet’, en dan de volgende dag alsnog in de snackbar staat met een patatje oorlog.
Ik hou van show. Maar niet van nep. Als je wilt dat ik kom huilen, moet je wel echt afscheid nemen. Niet doen alsof.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘