Je kent dat moment wel. Je zit op de bank, de afstandsbediening in de hand, je zoekt iets leuks op tv. En dan denk je: waar is ze nou? Sophie Hilbrand. Die vrouw die vroeger om twaalf uur ’s avonds nog wakker was, maar nu? Stil. Heel stil. Alsof ze is opgeslokt door de late avond zelf.
Vorig jaar was het raak met Bar Laat. Een beetje als een nieuwe koek: ziet er leuk uit, maar smaakt niks. Of te veel. Of te laat. Hoe dan ook, het werkte niet. En nu? Nu is het alsof iedereen doet alsof ze er nooit is geweest. Alsof je een gast uitnodigt, die een lekkere taart meebrengt, maar die taart valt op de grond. Dan zeg je: “Ach, we eten geen taart meer.” En weg is Sophie.
Maar waar is ze dan? Is ze aan het wandelen? In therapie? Of gewoon lekker aan het lezen van boeken over mensen die ook te laat waren? Of misschien is ze gewoon… blij dat ze geen avond meer hoeft te barrelen met een microfoon in haar hand?
BNNVARA zegt niks. En als een zender niks zegt, dan zeg je als mediamens: o jee. Dan is er geen nieuwe show. Geen nieuwe kans. Geen nieuwe kans op een nieuwe mislukking. En dat is misschien ook wel fijn. Soms is het beter om gewoon te stoppen. Niet met alles. Maar met dat ene ding dat niet werkt.
Ik hoop dat ze een leuke stoel heeft gevonden. Ergens waar het licht goed staat. En waar niemand haar vraagt om grappen te maken om één uur ’s nachts. Want laten we eerlijk zijn: wie lacht er nou om één uur? Dan wil je slapen. Of huilen. Maar niet lachen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘