Weet je wat ik vandaag zag? Iemand met een plantje in zijn hand, glimlachend alsof-ie net de Nobelprijs kreeg. Maar nee hoor, het was gewoon Gerard Joling, weer eens in beeld bij zijn eigen soap. Again. En dan denk ik: waarom hij wel en een ander niet?
Want er is een andere zanger, ook bekend, ook met een eigen serie. Maar daar hoor je niks meer van. Stilte. Alsof iemand per ongeluk de stekker eruit trok. Terwijl Gerard gewoon doorgaat, met zijn tuin, zijn hond, zijn geklets met buren. Gewoon… leven. En mensen kijken ernaar. Serieus.
Ik snap het ook niet helemaal. Beiden zangers, beiden in de schijnwerpers, beiden met een camera in hun huis. Maar de ene wordt een soort buurman die je wel leuk vindt, en de andere wordt… nou ja, een grapje onder vrienden. “Heb je dat nog gezien?” “Nee, wél dood.” Zie je wel.
Misschien is het de toon. Gerard doet niks groots. Hij zegt: “Kijk, ik water mijn planten.” En wij denken: ja, ik ook. Alleen heb ik geen camera. Gordon, zeg maar, komt aan met een orkest. En dan verwacht hij applaus. Maar wij zitten met een broodje op de bank en denken: rustig aan, hoor.
Het is trouwens geen kunst om saai te zijn op tv. Nee, de kunst is om saai te zijn en dat toch leuk te laten lijken. En dat doet Gerard. Hij zegt niks bijzonders, doet niks bijzonders, en toch kijk je. Omdat het écht is. Of lijkt te zijn. Dat is het verschil.
Andere soaps proberen spannend te zijn. Drama, tranen, muziek. Maar wij willen gewoon iemand zien die ook last heeft van een kapotte wasmachine. Of die zucht bij het opruimen van de tuin. Daar herkennen we onszelf in. Niet in iemand die alles perfect wil doen.
Dus nee, het is geen mislukking als zoiets niet aanslaat. Het is gewoon pech. Je bent blijkbaar te… serieus. Te opgefokt. Te Gordon. En Gerard? Die is gewoon thuis. Met z’n planten. En wij kijken mee. Omdat het niks is. En juist daarom is het wat.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘