Gisteren weer: een grap over K3. En weer: Gert Verhulst. Alsof het een reflex is. Alsof iemand in de redactiekamer een knop indrukt: “Ah, tijd voor een Gert-Verhulst-grap.” En dan lacht iedereen. Behalve Gert zelf, vermoedelijk. En Johan Derksen. Die lacht niet. Die zegt: “Nee.” En daarmee is het klaar.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom eigenlijk? Waarom blijft hij zo’n doelwit? Is het de glimlach? De polo? De manier waarop hij “hallo” zegt alsof hij een kinderfeestje opent? Of is het gewoon: hij is er, hij is zichtbaar, dus hij is fair game?
Maar let op: Wilfred Genee zou hem wel willen uitnodigen. Dat is interessant. Wilfred ziet de waarde. Wilfred denkt: “Hé, man met een carrière, man met een stem, man die weet hoe je een publiek pakt.” Maar Johan zegt nee. En Johan wint. Altijd.
Ik snap het wel een beetje, Johan. Je wilt geen feestje. Je wilt een tafel met mensen die denken zoals jij. Scherp. Zonder glitter. Maar Gert is geen glitter. Gert is werk. Jarenlang. Kinderen, ouders, oma’s – iedereen kent hem. Hij is geen grap. Hij is een instituut.
Toch wordt hij altijd de lul. Niet vanwege iets ergs. Niet vanwege een fout. Gewoon: hij past niet in de toon. Te vrolijk. Te netjes. Te… aanwezig.
Maar moet een talkshow nou alleen mensen willen die “niet lachen” of “sarkastisch zijn”? Moet het altijd om de scherpe tong gaan? Of is er ook ruimte voor iemand die gewoon goed is in wat hij doet?
Ik zeg niet dat Gert perfect is. Ik zeg alleen: hij verdient beter dan een eeuwigdurende mop over rood-wit-blauw. Hij verdient een gesprek. Een vraag. Een kans.
Maar nee. Blijkbaar blijft hij op de zwarte lijst. “Hij is niet welkom.” Alsof hij een ongewenste gast op een bruiloft is. Terwijl hij gewoon wil praten. Of gewoon bestaan.
En ik? Ik zet de tv uit. Drink mijn thee. En denk: misschien is het tijd dat we allemaal iets minder snel lachen. En iets vaker luisteren.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘