Eerst dacht ik: nou ja, weer een jaar GTST. Maar toen bedacht ik: wacht, ik heb nog nooit een aflevering gezien. Toch kijk ik elke dag. Gewoon, uit gewoonte. Net als de koffie. Zonder smaak, maar wel warm.
RTL 4 heeft besloten: de knoop is doorgehaakt. Niet met een schaar, nee, met een zucht. ‘We houden vast aan 20.00 uur’, zeggen ze. Alsof iemand dat wilde verzetten. Alsof er een opstand was in de kijkruimte: ‘Nee, niet om acht uur, dan kook ik!’ Nee hoor. We kijken gewoon. Zelfs als de knoop al jaren op ‘los’ staat.
GTST is als de sok zonder paar. Je zoekt er niet naar, maar hij is er altijd. Iemand zegt: ‘Morgen stopt het.’ En iedereen denkt: mooi. Tot het niet gebeurt. Dan zucht je: ‘Ach ja, weer een jaar.’ Net als de kerststal die je niet weghaalt.
Ze zeggen: op een dag stopt het. Als het budget het toelaat. Alsof er een miljoen ligt te wachten op een goed moment. Alsof ze denken: ‘Zodra we genoeg hebben gespaard voor een musical over een dokter in Londen, dan stoppen we.’ Maar nee. Het blijft. Zonder einde. Zonder slotscène. Zonder dat iemand nog weet waar het over gaat.
En toch. Elke dag om acht uur: dezelfde muziek. Dezelfde gezichten, iets ouder. Dezelfde deur van het café die dichtvalt. En jij, op de bank, met je thee. Alsof niets verandert. Behalve dan dat je langzaam wel ouder wordt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘