Ik zat laatst te kijken naar een oude aflevering van The Voice. Niet om de zang, hoor. Maar om de koffie. Want elke keer als iemand een keertje draaide, schonk ik mezelf een kop in. Zo kwam ik bij de finale van 2012. Johannes Rypma. Die Friezenlook, dat serieuze gezicht. Alsof hij net van de schaatsbaan kwam, maar dan met gitaar.
Toen dacht ik: daar begint iets moois. Tweede plaats, applaus, camera’s, interviews. En daarna? Niets. Of bijna niets. Want volgens Johannes was het na een half jaar alweer voorbij. Alsof je een feestje hebt gepland, de taart is klaar, en dan belt de buurman dat-ie het geluid te hard vindt. En dan is het feest afgelopen. Zonder muziek.
Hij zong goed, dat staat niet ter discussie. Maar de muziekwereld is geen quiz. Je kunt niet gewoon winnen en dan een carrière krijgen uit een pakketje. Het is meer zoals een tuin: je moet er iedere dag iets aan doen. En soms regent het. En soms eet een konijn je sla op.
Maar het gekke is: niemand had het over de regen. Niemand zei: “Hé, Johannes, na de show moet je door. Optredens zoeken, mensen bellen, demo’s sturen.” Nee. Er werd gefeest, gejuicht, en toen? Stilte. Alsof de afstandsbediening op standby stond.
En nu zit hij weer in Friesland. Gitaar nog steeds in de kast, of misschien onder het bed. Maar hij lacht erom. “Ik dacht dat alles zou komen,” zegt hij. “Maar het kwam niet.” Alsof je een bestelling plaatst bij Thuisbezorgd en dan nooit opent.
Ik vind dat zo menselijk. Niet dat hij faalde. Maar dat hij dacht: nu begint het. En dat er niets gebeurde. Alsof je een grote tas met hoop meeneemt naar Amsterdam Centraal, en dan blijkt het perron veranderd. En je weet niet meer waar je heen moet.
Maar weet je wat het beste is? Hij is niet boos. Hij is gewoon… terug. Naar waar het rustig is. Waar niemand roept dat je moet zingen. Waar koffie gewoon koffie is.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘