Er is een nieuwe norm. Niet in de klas, niet in de keuken, maar in de boardroom. Steven Van Belleghem, adjunct-hoogleraar met de rust van iemand die weet dat zijn slides meer impact hebben dan een jaar PR, zegt het ronduit: *de middelmatigheid wordt geautomatiseerd*. En als je dat niet begrijpt, ben je zelf al geautomatiseerd.
De stelling is simpel, maar vernietigend. Alles wat net goed genoeg is, alles wat schraapt aan de zes, de 6,5, de zorgvuldig gemiddelde inspanning – dat verdwijnt. Niet omdat het slecht is, maar omdat het vervangbaar is. Omdat AI het sneller, goedkoper en zonder klagen kan. Klantenservice op niveau zes? Automatiseren. Marketingmails met een openrate van 12 procent? Uitbesteden aan een algoritme. Content van siairs die net zijn begonnen? Alleen nog geschikt als trainingsdata.
Maar dan komt de zeven. De zeven op tien. Dat is het nieuwe drempelgetal. Want pas vanaf dat moment is er sprake van iets wat menselijk is, uniek, herkenbaar. Pas dan maak je het verschil. Niet door harder te werken, maar door scherper te denken. Niet door meer te doen, maar door beter te zijn.
Van Belleghem ziet hoe marketing verschuift van kostenpost naar strategische motor. En terecht. Want wie begrijpt waarom klanten kiezen, wie begrijpt waarom ze blijven, wie begrijpt waarom ze scandeerd – die heeft de sleutel tot waardecreatie. Maar dan wel échte waarde. Geen buzzwords, geen ‘customer journey’-plakboeken, geen plichtmatige socialmedia-activiteit. Nee, dieper. Tot in de ademhaling van de consument.
Efficiëntie is nu niet meer een doel. Efficiëntie is de entreekaart. De minimumvoorwaarde om mee te mogen doen. Als je nog bezig bent met het optimaliseren van processen, ben je al achter. De race is niet meer over snelheid, maar over relevantie. Over de moed om te zeggen: dit is goed genoeg – voor iemand anders. Maar wij streven naar de negen.
En dat is precies waarom marketing opnieuw centraal komt te staan. Niet als department, maar als denkwijze. Als de afdeling die weet dat klantbelang geen slogan is, maar een economische realiteit. Die begrijpt dat vertrouwen niet meetbaar is in CAC, maar wel het enige is wat overblijft als de algoritmes zijn doorgedraaid.
Dus ja, de middelmatigheid wordt geautomatiseerd. En daar moeten we blij om zijn. Want pas als het sudderende midden verdwijnt, wordt duidelijk wie echt iets te zeggen heeft. En wie alleen nog maar geluid produceert.
Met zakelijke groet
,
Maurits Droogleever Fortuyn
Hoofdredacteur Redia.nl | Media Business
De zeven op tien regel van Van Belleghem
Share with friends:
