Wilfred zit weer achter zijn bureau. Kop koffie. Tina trekt haar jas uit. Ze lacht. Het publiek lacht. Gordon kijkt mee. Vanuit zijn zitkamer. Met afstandsbediening in de hand. En dan gebeurt het.
Een anekdote. Oud nieuws. Maar voor Gordon nieuw genoeg om op te springen. Hij pakt zijn telefoon. Insram. En: post. “Walgelijk”, schrijft hij. “Shame on you.” Alsof hij een dominee is die betrapt iemand bij de kerkdeur.
Maar wacht. Gordon? Woest? Op Tina? Die gewoon praat over vroeger? Toen hij nog niet afgevallen was? Toen hij nog niet “de nieuwe Gordon” was?
De man is tientallen kilo’s kwijt. Diabetes onder controle. Mooi. Fijn. Gezond. Maar moet je dan ook alles weggooien? Ook de herinneringen? Moet het verleden verdwijnen als een vlek op een broek?
Wilfred zegt niks. Tina zegt niks. Het publiek lacht nog steeds. Maar Gordon zit daar. Met zijn schone lijf. En zijn vieze humeur.
Want waar gaat het om? Om een mop? Of om trots? Wil hij niet meer dat mensen weten wie hij was? Of juist wel? Moet je niet kunnen lachen om vroeger? Zeker als je nu zo goed in je vel zit?
Misschien is dat het. Misschien is “de nieuwe Gordon” zo nieuw, dat hij bang is voor oude verhalen. Alsof elk woord over vroeger een stap terug is. Alsof elke lach over toen een schop onder zijn nieuwe stoel is.
Maar mensen, hoor. Niemand haat de nieuwe Gordon. Niemand wil hem terug naar vroeger sleuren. Maar moet je nu ook je verleden verbieden? Moet Tina stilzitten omdat jij veranderd bent?
Verandering is goed. Mooi. Bewonderenswaardig. Maar vergeet niet: wie je was, maakt wie je bent. Zonder die vijfentwintig kilo extra, geen vijfentwintig kilo wijsheid.
Dus Gordon, liefje. Blijf afvallen. Blijf gezond. Maar laat Tina praten. Laat Wilfred lachen. En jij? Blijf zitten. Met je kop thee. En lach eens om wie je was. Dan lach je straks ook om wie je nu bent.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
