Je ziet het aan jezelf. Je staat in de keuken, koffie op, afstandsbediening in de hand, en dan komt-ie: de discussie over de miljonairstaks. Weer. Alsof je net genoeg had aan het weerbericht en de kans dat je brood nog niet op is tegen zessen.
Maar nu is het Hélène Hendriks die het vuur aan de schenen legt. Niet met een brandende fakkel, nee, met een handtekening. Onder een nieuw vijfjarig contract bij John de Mol. En terwijl de rest van Nederland nog nadenkt over de salade voor maandag, zegt Hélène: ‘Ja, belast ons maar zwaarder.’ Alsof ze een kersttrui aanreikt terwijl het buiten 30 graden is.
Natuurlijk ligt dat gevoelig. Niet omdat mensen jaloers zijn – al is dat ook zo – maar omdat het voelt alsof je wordt gevraagd om je portemonnee open te trekken terwijl iemand anders de rekening opstelt. En dan ook nog eens applaudisseert.
Hélène, die zelf net een flinke sprong in inkomen maakt, vindt dus dat rijken méér moeten betalen. En politici? Die springen erop. Alsof ze een cadeautje krijgen. Maar het is geen kerst, hoor. Het is gewoon weer woensdag.
De ene helft zegt: ‘Eindelijk, iemand met verantwoordelijkheidsgevoel!’ De andere helft roept: ‘Maak er dan meteen de Hélène Hendriks-taks van!’ Alsof haar naam het symbool wordt van alles wat misgaat in het debat. Alsof we niet over belasting praten, maar over persoonlijke morele punten.
Maar hier zit ik dan, met mijn kop koffie, en denk: waarom is het nooit simpel? Waarom wordt elk economisch voorstel een soort moraalquiz op tv? Alsof we niet weten wat we willen, maar alleen wat we moeten voelen.
En Hélène? Die gaat gewoon door. Nieuw contract, nieuwe rol, oude vraag: wie betaalt er eigenlijk voor het feest?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
