Eerst dacht ik: nee, dit is een grap. Of een advertentie voor een nieuw programma op NPO 1. Maar nee. Humberto Tan, 60, wordt opnieuw vader. Vierde keer. Alsof de biologie zegt: “Ga jij maar door, hoor”, terwijl de rest van de wereld fluistert: “Is dit nou verstandig?”
Ik zit hier met mijn thee. Kijk naar de foto. Humberto straalt. Zijn vrouw Jordi ook. En ik denk: fijn voor jullie, echt. Maar als die baby twintig is, is Humberto tachtig. Tachtig! Dan is-ie niet op de fiets naar school, maar op de rollator naar de apotheek.
Toch zeg ik niks. Want wie ben ik? Een vrouw met een laptop en een kat? Natuurlijk wil ik niet ongevoelig zijn. Maar kom op. De media schrijven erover alsof het een wonder is. Alsof het een statement is over liefde, levenskracht, eeuwige jeugd. Alsof je met een kind van drie maanden ook nog een marathon kunt winnen.
Maar stel: het kind wil op haar twintigste studeren. Dan zit papa misschien in een verpleeghuis. Of op de wc. Met een belletje. En dan roept ze: “Papa, ik ga naar New York!” En hij: “Wat? Wie is er gebeld?”
Ik weet het. Het is zijn leven. En misschien is hij kerngezond. Misschien leeft hij tot zijn honderdste. Maar de rest van ons zit hier met onze reumatiek en onze zorgen over de kinderopvang. En dan zie je zo’n bericht en denk je: wacht, mag dit gewoon?
Toch. Gefeliciteerd, Humberto. Echt. Maar als je ooit een babysit zoekt… ik heb een kat. Die past nergens.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘