Gisteren weer een nieuwe Colder Cast. Alsof er niks gebeurd is. Alsof Ben Saunders nog steeds ergens een mop verzint achter de coulissen. Yvonne zegt niks. Geen statement, geen verhaal, geen stilte met een betekenis. Niets. Terwijl iedereen wacht op een woord, een zin, een traan misschien. Maar nee. Gewoon: podcast aan, like en subscribe.
Tien jaar geleden waren ze samen. Een stel. Showbizz. Liefde in de schijnwerpers. Nu is hij dood en zij praat over iets anders. Over weer iets anders. Over alles behalve hem. En ik zeg niet dat ze moet huilen op de radio. Maar een zin? Een stukje herinnering? Een ‘hij was belangrijk’? Niks.
Misschien denkt ze: ik moet doorgaan. Misschien denkt ze: dit is mijn werk. Maar het voelt raar. Alsof je naast een lege stoel aan tafel zit en doet alsof hij er nog is. Terwijl je weet dat hij nooit meer komt. En dan gewoon door met het menu.
Ik snap het wel, hoor. Wat zeg je? Hoe zeg je het? Wat is te veel, wat is te weinig? Maar juist dan. Dan is een klein gebaar genoeg. Een pauze. Een stilte van tien seconden. Een ‘ik mis hem’. Maar nee. De aflevering gaat gewoon door. Met muziek, met grapjes, met leven.
En ik vraag me af: is dit kracht? Of is dit vluchten? Is dit sterk zijn of gewoon doorgaan omdat stoppen nog erger voelt? Misschien weet ze het zelf niet. Misschien luistert ze nu ook, diep vanbinnen, of er ergens een stem is die zegt: het is goed. Maar die stem is er niet. En de microfoon blijft aan.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘