Er stond een orkest klaar. Dertig mensen. Met hun vioolen, trompetten, blikken met slagwerk. Allemaal keurig op tijd. Want artiesten doen dat: komen opdagen. Zelfs als de rest van de wereld in duigen valt.
Maar dan: kabinetscrisis. Alsof iemand roept: ‘Stop alles, Nederland valt uit elkaar!’ En ja, dan is muziek even niet het belangrijkste. Snap ik. Maar Jamai stond daar. Met zijn complete band. Zijn zweet al half opgedroogd van de spanning. En dan? Dan zeg je: “Jamai, leuk je te zien, maar we moeten nu praten over het vallen van het kabinet.”
Hij zei: “Dit is echt krankzinnig.” En ja. Dat is het ook. Niet het vallen van het kabinet – dat is helaas weer eens normaal. Maar dat je met dertig mensen komt optreden, en dan wordt gevraagd of je even weg wilt gaan. Alsof je een overbodig tafelkleed bent.
Ik snap de timing. Eva Jinek moet nieuws brengen. Dat is haar werk. Maar moet het dan zo? Geen optreden, geen muziek, gewoon: “Jamai, we hebben je niet nodig.” Terwijl het orkest stond te wachten op een teken van leven. Een applaus. Iets.
De gewone kijker zit thuis met een kop thee. Denkt: “O, Jamai! Leuk!” En dan: niets. Geen geluid. Geen muziek. Alleen politici die praten over vertrouwen en moreel. En Jamai, die met zijn orkest in de gang moet wachten tot iemand zegt: “Sorry, jullie mogen nu.”
Maar nee. Geen optreden. Gewoon: afgekapt.
Ik hoorde dat Jamai niets zei. Geen scène. Geen tranen. Gewoon: accepteren. Terwijl zijn muzikanten hun instrumenten weer inpakten. Alsof ze een verkeerd adres hadden.
Maar het was het juiste adres. Alleen het moment was verkeerd.
Of misschien is het juist goed. Want wat zegt het over ons land? Dat muziek wacht op politiek. Dat een orkest buigt voor een crisis. Dat is ook een soort waarheid.
Maar toch. Dertig mensen. Voor niets gekomen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
