Ik zat gisteren te kijken naar een oude aflevering van Triviant. Weet je wel, dat spel waarin mensen met een puntmuts op staan te denken aan woorden die met ‘dier’ en ‘televisie’ te maken hebben. Of was het ‘dier’ en ‘drama’? Maakt niet uit. Het is weer terug. En gelukkig maar, want mijn avonden waren net iets te rustig.
Maar dan hoor ik: Jan Uriot is gevraagd. En weigert. Waarom? ‘750 euro.’ Alsof het om een boodschapje gaat. “Twee blikken tonijn en een zak aardappelen, mevrouw? Dat wordt dan 750 euro, alstublieft.” Nee, Jan, dat is geen honorarium, dat is een strafbedrag.
Ik snap het wel, hoor. Je bent Jan Uriot. Je weet wie er met wie ligt zonder dat ze het zelf nog weten. Je ruikt een rel als andere mensen koffie. En dan krijg je zeshonderdvijftig piek? Voor een avondje denken en glimlachen? Dan kun je net zo goed bij de Albert Heijn gaan staan met een bordje: “Vraag me wie er zwanger is.”
Maar goed, misschien is het ook wel logisch. Triviant is geen Giel Beelen meer. Het is geen prime time met glitter en glimlach. Het is een puntmuts en een microfoon. En een presentator die “relatief saai” heet. Dan wil je wel wat extra’s, toch? Een bonus. Een koekje. Een tweede kamer.
Of gewoon: een fatsoenlijk salaris.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Lemme know 😘