Morgen is het weer zo ver. Dan begint het nieuwe tv-seizoen. Alsof we dat nodig hadden. Alsof we niet genoeg hebben aan TikTok, Netflix en de afwas. Nee, ook dit jaar moeten we weer kijken naar mensen die denken dat ze iets te zeggen hebben. En Jeroen Pauw denkt dat hij dat zeker heeft.
Maar wacht. Er is iets vreemds aan de hand. Jeroen, die normaal zo rustig is als een theepot, is plotseling in paniek. Niet om het klimaat, niet om de economie, nee: om Renze Klamer. Renze. Die naam zegt jou misschien niets. Maar volgens Jeroen is het alsof er een tornado over de buis raast. En in die tornado zit Anniko van Santen.
Anniko. Ja, die. Die ook in programma’s zit. Die ook praat. Die ook denkt dat ze iets te zeggen heeft. Maar volgens Jeroen is dat het probleem. Want hij wil het nieuwe seizoen van Pauw & De Wit starten. En dan wil je rust. Geen concurrentie. Geen Renze. Geen Anniko. Geen lawaai.
Maar is het echt zo dat Jeroen zegt: “Weg met Anniko”? Nee. Dat zegt hij niet. Maar volgens iemand die iets weet van iemand die iets hoorde, is Anniko voor hem een nachtmerrie. Een horror. Alsof ze ’s nachts uit de tv kruipt en zijn kijkcijfers opvreet.
Maar wacht. Anniko is toch ook gewoon een mens? Die ook wil werken? Die ook wil praten? Die ook denkt dat ze iets te zeggen heeft? Ja. Maar in de mediawereld is dat blijkbaar een misdaad.
Het is allemaal zo belachelijk. Alsof het om leven of dood gaat. Alsof het niet gewoon tv is. Alsof we niet gewoon kunnen zappen, of de tv uitzetten, of gewoon gaan koken. Maar nee. Nu is het oorlog. Tussen Jeroen en Renze. Tussen Anniko en de buis. Tussen rust en lawaai.
En wij? Wij zitten hier met onze afstandsbediening. En denken: mag ik gewoon nog kiezen? Of moet ik nu kiezen tussen horror en nog meer horror?
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘