Ik zat gisteren te kijken naar een interview met Katja Schuurman. Niet vanwege het onderwerp, eerlijk gezegd, maar omdat ik wachtte op een advertentie van die nieuwe wasverzachter. Die met die zachte geur van pas gewassen kinderkleren. Maar goed, ineens hoor ik: ‘Waarom zou Job Gosschalk niet terug mogen komen?’ En ik denk: wacht, wat? Die man? Die castingdirector uit 2017? Die naam hoor je toch alleen nog in rechtszaken of op therapie?
Dan komt Ferri Somogyi in beeld. Echt een man die niet zachtjes nee zegt. Hij reageert scherp. Zegt dat Katja te luchtig doet. Alsof ze over een verlopen koekje praat, niet over een man die jonge mensen misbruikte van hun dromen – en erger. En ik denk: meid, kop thee, even bijkomen.
Want zo simpel is het niet. Je kunt niet zomaar zeggen: ‘Ach, geef hem een tweede kans,’ alsof het om een verkeersboete gaat. Dan moet je ook zeggen: ‘En de slachtoffers dan?’ Waar zijn die nu? Zitten die ook in de kring van vergeving? Of zitten ze nog met slapeloosheid, terwijl wij hier zitten over ‘second chances’ alsof het een Netflix-serie is?
Katja denkt misschien: ik ben stoer, ik durf te zeggen wat anderen denken. Maar soms is sterk zijn juist zwijgen. Of luisteren. Niet meteen roepen: ‘Kom terug, Job!’ alsof het een jubileumeditie van Idols is.
De mediawereld is geen vriendengroep. Het is ook een plek waar mensen pijn hebben. En als jij op tv zegt: ‘Geef hem een kans,’ dan moet je ook durven zeggen: ‘En wat doen we met de rest?’ Anders is het geen comeback. Dan is het gewoon doorklikken.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
