Ik zat gisteren te kijken naar een oude aflevering van ‘So You Think You Can Dance’. Niet omdat ik zo’n fan ben, maar gewoon, de afstandsbediening lag in de buurt en mijn thee was nog te heet. Toen kwam ineens een bekend gezicht over het scherm: Job Gosschalk. Of nou ja, gezicht. Meer een schaduw uit het verleden.
Negen jaar geleden ging de deur hard dicht. Gosschalk, lang het gezicht van dansprogramma’s, verdween van de radar nadat meerdere vrouwen hem beschuldigden van grensoverschrijdend gedrag. Een van de eerste grote #MeToo-kwesties in Nederland. Sindsdien: stilte. Tot nu.
Want nu komt Katja Schuurman. En niet om te roddelen. Nee, zij vindt dat het genoeg is geweest. Dat hij weer mag werken. Dat hij verdient wat ze noemen: een tweede kans.
Ik snap het wel, een beetje. We zijn dol op comebackverhalen. Denk aan de acteur die te veel dronk, de zangeres die te veel pillen slikte. Dan komt er een documentaire, een traan, een sorry, en: welkom terug! Maar Job Gosschalk was geen artiest. Hij was de man achter de schermen. De man die bepaalde wie er wel en wie er niet mocht dansen. En juist daar ligt het.
Want hoe herstel je vertrouwen als jij de macht had? Als jij de kansen verdeelde? Als vrouwen bang waren om nee te zeggen, omdat hun droom van dansen op het spel stond?
Katja zegt: vergeven is menselijk. Maar vergeven is ook niet hetzelfde als vergeten. En zeker niet hetzelfde als: kom maar weer gewoon langs het kantoor.
Ik zeg niet dat hij nooit meer mag werken. Maar wel: waarom nu? En wie beslist dat? Een presentatrice uit een andere wereld? Of juist de vrouwen die destijds hun stem verloren omdat ze bang waren voor de consequenties?
We geven mensen vaak een tweede kans. Maar we vragen zelden aan degenen die werden gekwetst of ze dat ook willen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘
