Er zat een vrouw op de bank. Niet zomaar een vrouw. Katja Schuurman. Je kent haar wel: vroeger op tv met haar grote lach, nu op de voorpagina van De Telegraaf, maar dan niet als nieuwslezeres. Nee, als hoofdrolspeelster in een drama dat we allemaal een beetje kennen. Het verhaal van: ex, kind, pijn, en dan: vergeven?
Nou, niet iedereen vindt dat een goed idee.
Een lezer van De Telegraaf schreef: “Plaat voor kop!” Alsof ze een vinylplaat op haar hoofd heeft gekregen en nu de wereld moet horen hoe het klinkt. Maar nee, het is geen grap. Het is serieus. Katja zegt: vergeef Thijs Römer. Terwijl hij vader is van haar kind. En terwijl het allemaal nogal breekbaar klinkt.
Maar de mensen? Die zitten niet op hun handen te blazen. Nee, ze blazen op hun thee. En denken: wacht, wat? Vergeven? Nu al? Die man heeft dit, heeft dat, en jij zegt sorry? Nee hoor, wij zeggen plaat voor kop.
Maar wacht even. Is vergeven nou iets wat je op tv zegt? Of is het iets wat je in stilte doet, met een kop thee, achter de gordijnen? Moet het altijd zo luid? Zo netjes? Zo… mediawijs?
Ik zeg niet dat het makkelijk is. Ik zeg alleen: waarom moet het publiek zijn? Waarom moet het in De Telegraaf? Waarom moet iemand die probeert te helen, direct worden afgeslacht door een anonieme lezer met een grote mond en een kleine emotie?
Misschien is vergeven juist het moeilijkste wat je kunt doen. En misschien is het juist daarom zo belangrijk dat we het niet afmaken met een plaat voor de kop.
Maar goed. De afstandsbediening ligt weer op de bank. De kinderen zijn in bed. En de wereld blijft draaien. Zelfs als het hart wat zwaarder aanvoelt.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘