Eén moment dacht ik: heeft Kim Kötter nu echt een tas van dertig euro verkocht voor driehonderd? Nee toch? Maar ja, het zou kunnen. We leven in tijden waarin een Temu-tas uit China ineens ‘design’ heet omdat-ie in jouw webshop hangt. Alsof je een zak drop verkoopt als ‘handgemaakt door oma’.
Ik zit hier met mijn thee, afstandsbediening in de hand, en denk: waarom doen we dit? Waarom zegt niemand gewoon: “Hé, dit is gewoon een goedkope tas, maar ik vind hem leuk, dus ik verkoop hem”? Waarom moet alles meteen ‘luxe’ zijn? Alsof we allemaal een eigen merk moeten hebben, alsof we allemaal influencers moeten zijn, alsof we allemaal iets moeten verkopen om serieus genomen te worden.
Maar nee. Kim Kötter wordt er op SBS 6 flink op aangesproken. En terecht. Want als je je volgers iets verkoopt wat ze op Temu voor vijf euro kunnen halen, dan is dat geen businessmodel. Dan is dat een grap. En geen grappige grap. Eerder een: “Wacht, wat? Serieus?”
Hélène Hendriks zegt er ook wat van. En terecht. Want als jij als bekende iets verkoopt, dan moet je wel eerlijk zijn. Anders word je niet serieus genomen. En eerlijkheid is juist waar het om gaat. Niet om de tas. Niet om het merk. Maar om het vertrouwen.
Want ja, misschien is de tas wel mooi. Misschien is-ie zelfs handig. Maar als je hem voor tien keer de prijs verkoopt zonder te zeggen waar hij vandaan komt, dan is dat geen mode. Dan is dat misleiding. En misleiding is geen trend. Dat is gewoon slecht.
Dus Kim, lieve schat, als je iets verkoopt: zeg dan gewoon hoe het zit. Zeg: “Ik zag deze tas op Temu, vond hem leuk, en nu verkoop ik hem verder.” Dan ben je nog steeds cool. Maar dan ben je ook eerlijk. En eerlijkheid is nog steeds het mooiste accessoire dat je kunt dragen.
Liefs, Carla
Carla’s Column | Nieuwtje? Let me know 😘